سرعت متابولیسم ما بسیار زودتر به اوج خود می رسد و دیرتر از آنچه فکر می کردیم شروع به کاهش می کند

12 اوت 2021- اکثر ما زمانی را به خاطر داریم که هر چیزی را که می­خواستیم می­خوردیم و در عین حال دچار اضافه وزن نمی­شدیم. اما یک مطالعه جدید نشان می­دهد متابولیسم ما، یا همان نرخ کالری سوزی بدن ما، در واقع بسیار زودتر به اوج خود رسیده و دیرتر از آنچه فکرش را می­کردیم، کاهش اجتناب ناپذیر خود را آغاز می­کند.این یافته ها در مجله Science منتشر شده است.

پرفسور Jennifer Rood، یکی از نویسندگان این مقاله و معاون مدیر اجرایی هسته و منابع مرکز تحقیقات بیومدیکال پنینگتون، گفت: با افزایش سن، تغییرات فیزیولوژیکی زیادی در مراحل مختلف زندگی ما مانند بلوغ و یائسگی رخ می دهد. اما عجیب این است که به نظر نمی رسد که زمانبندی "مراحل زندگی متابولیکی" ما با نشانگرهای زیستی مرتبط با بزرگ شدن و افزایش سن ما، مطابقت داشته باشد.

چهار محقق بیومدیکال پنینگتون،بخشی از یک تیم بین المللی از دانشمندان بودند که میانگین کالری سوزانده شده توسط بیش از 6،600 نفر را در طول زندگی آنها، تجزیه و تحلیل کردند. سن شرکت کنندگان از یک هفته تا 95 سال متغیر بود و آنها در 29 کشور مختلف زندگی می کردند. سایر دانشمندان بیومدیکال پنینگتون عبارت بودند از: پرفسور پیتر کاتزمارزیک، مدیر اجرایی در جمعیت و علوم بهداشت عمومی، پرفسور کوربی مارتین ، استاد و مدیر آزمایشگاه رفتار گوارشی ؛ و پرفسور اریک راووسین، مدیر اجرایی علوم بالینی در این مرکز.

بیشتر مطالعات در مقیاس بزرگ میزان انرژی مورد استفاده ی بدن برای عملکردهای اساسی حیاتی- تنفس، هضم و پمپاژ خون- را اندازه گیری کرده اند، به عبارت دیگر کالری مورد نیاز برای زنده ماندن را اندازه گیری کرده اند. اما عملکردهای اساسی فقط 50 تا 70 درصد از کالری هایی را که روزانه می سوزانیم، تشکیل می دهند. آنها شامل انرژی ما برای انجام هر کار دیگری از قبیل شستن ظرف ها، راه رفتن با سگ، عرق کردن در باشگاه بدنسازی، حتی فقط فکر کردن یا fidgeting[1]، نمی شوند.

برای بدست آوردن عددی برای کل مصرف انرژی روزانه، محققان به روش "doubly labeled water" روی آوردند. این یک آزمایش ادرار است که شامل نوشیدن آبی است که هیدروژن و اکسیژن آن با اشکال طبیعی "هیدروژن و اکسیژن سنگین" جایگزین شده است، و سپس سرعت دفع آنها در ادرار اندازه گیری می گردد.

دانشمندان از این تکنیک - که استاندارد طلایی برای اندازه گیری مصرف روزانه ی انرژی در طول زندگی عادی در خارج از آزمایشگاه است - برای اندازه گیری مصرف انرژی در انسان از دهه 1980 استفاده کرده اند. اما مطالعات قبلی به دلیل هزینه از نظر اندازه و دامنه محدود بود. برای دور زدن این محدودیت ها، آزمایشگاه های متعدد داده های خود را در یک پایگاه داده واحد به اشتراک گذاشتند تا ببینند آیا می توانند از حقایق پنهان شده یا فقط حقایقی که در مطالعات قبلی به آنها اشاره شده است، اطلاعات مفیدی را استخراج کنند.

جمع آوری و تجزیه و تحلیل هزینه های انرژی در کل طول عمر، شگفتی هایی را آشکار کرد.

پرفسور کاتزمارزیک، گفت: ما تصور می کردیم که کالری سوزی برخی از افراد نوجوانان و 20 ساله  به بالاترین حد خود می رسد. اما این مطالعه نشان داد که نوزادان در ازای هر کیلوگرم از وزن بدن بیشترین میزان متابولیک را در مقایسه با سایر سنین، دارند.

نیازهای انرژی در 12 ماه اول زندگی افزایش می یابد. نوزادان در اولین سالگرد تولد خود نسبت به بزرگسالان 50 درصد سریعتر نسبت به اندازه بدنشان کالری می سوزانند و این تنها به این دلیل نیست که نوزادان در سال اول مشغول سه برابر شدن وزن هنگام تولد هستند.

پرفسور مارتین گفت: نوزادان به سرعت رشد می کنند که بیشترین تأثیر را دارد. با این حال، پس از کنترل این مورد، سوزانده شدن انرژی در بدن آنها بیشتر از آنچه که ما برای اندازه بدنی آنها انتظار داشتیم، بود. متابولیسم انفجاری نوزاد می تواند توضیح دهد که چرا کودکانی که در این مرحله از رشد به اندازه کافی غذا نمی خورند، کمتر زنده می مانند و چنانچه زنده بمانند به بزرگسالان سالمی تبدیل نمی شوند.

دکتر مارتین گفت: تحقیقات بیشتری برای درک بهتر متابولیسم نوزادان لازم است. ما باید بدانیم چه چیزی باعث افزایش مصرف انرژی در بدن آنها می شود.

پس از افزایش اولیه در دوران نوزادی، متابولیسم فرد تا سال 20 سالگی هر سال حدود 3 درصد کاهش می یابد، و به یک حالت نرمال جدید می رسد.

با کمال تعجب، پس از در نظر گرفتن اندازه بدن، نوسانات رشد نوجوانی باعث افزایش نیاز روزانه به کالری نشد. موضوع تعجب آور دیگر این بود که متابولیسم افراد از 20 تا 50 سالگی پایدارتر بود و نیاز به کالری در دوران بارداری بیش از حدی که انتظار می رفت، افزایش نیافت.

این یافته ها نشان می دهد که عوامل دیگری در پشت به اصطلاح "گسترش میانسالی یا middle-age spread" نهفته است.گسترش میانسالی بر اساس تعریف به چربی تجمع یافته در اطراف شکم و باسن در دوران میانسالی فرد اشاره دارد.

داده ها نشان می دهد که متابولیسم ما تا قبل از 60 سالگی دوباره شروع به کاهش نمی کند. این کاهش تدریجی است و تنها 0.7 درصد در سال است. اما یک فرد در دهه 90 سالگی روزانه 26 درصد کمتر از افراد میانسال به کالری نیاز دارد.

به گفته محققان، از دست رفتن توده عضلانی با افزایش سن تا حدودی می تواند این کاهش نیاز به انرژی را توضیح دهد، زیرا ماهیچه کالری بیشتری نسبت به چربی می سوزاند. اما این کل تصویر نیست.

دکتر راووسین گفت: ما توده عضلانی در حال کاهش را در نظر گرفتیم. پس از 60 سالگی، سلول های فرد فعالیت کمتری دارند. این الگوها حتی زمانی که سطوح مختلف فعالیت در نظر گرفته می شد، حفظ شدند.

بنظر می رسد که سالمندی با تغییرات فیزیولوژیکی دیگری همراه است به طوری که تجزیه و تحلیل آنچه باعث تغییر در مصرف انرژی می شود، را دشوار می کند. تحقیقات جدید نشان می دهد این تغییرات بیش از تغییرات در شیوه زندگی یا ترکیب بدنی است که به افزایش سن مربوط هستند.

پرفسور راووسین گفت: این مطالعه نشان می دهد که متابولیسم و به طور کلی فعالیت هایی که سلول ها انجام می دهند، در طول عمر به گونه ای تغییر می کنند که قبلاً نمی توانستیم آنها را کاملاً درک کنیم. اما مجموعه داده های عظیمی مانند آنچه ما اکنون بررسی کردیم به ما این امکان را می دهد که برای سوالاتی که قبلا پاسخی برای آنها نداشتیم، پاسخی بیابیم. به هر حال می توان نتیجه گیری نمود که بر خلاف تصورات قبلی، افزایش سن موجب کاهش سوخت و ساز بدن نمی شود و باید به دنبال یافتن دلایل دیگری برای افزایش وزن و چاقی در میانسالی باشیم.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20210812/Metabolism-peaks-much-earlier-and-starts-to-decline-later-than-you-might-think.aspx